Pokaż główną treść
Wspólna oferta Helmholtz Munich, Niemieckiego Centrum Diabetologicznego i Niemieckiego Centrum Badań nad Cukrzycą

Zespół metaboliczny: Zapobieganie, rozpoznawanie, przeciwdziałanie

Wsparcie naukowe: prof. dr Hans Hauner

Co najmniej co czwarta osoba w Niemczech cierpi na tzw. zespół metaboliczny. Zespół metaboliczny nie jest samodzielną jednostką chorobową. Określa on raczej współwystępowanie kilku czynników ryzyka lub obrazów klinicznych, które zwiększają ryzyko występowania chorób układu krążenia i cukrzycy typu 2.

Należy tu wymienić dużą nadwagę (otyłość) brzuszną, podwyższony poziom glukozy i lipidów we krwi oraz nadciśnienietętnicze. Zdrowy tryb życia ze zrównoważoną dietą i odpowiednią ilością aktywności fizycznej może pomóc w zapobieganiu lub skutecznym leczeniu zespołu metabolicznego.



1. Czym jest zespół metaboliczny?

Zespół metaboliczny nie jest samodzielną jednostką chorobową. Lekarze określają tym terminem współwystępowanie kilku obrazów klinicznych lub czynników ryzyka.

Należą do nich:

Potocznie zespół metaboliczny często określany jest jako „śmiertelny kwartet” z uwagi na występowanie czterech czynników ryzyka. Powodem jest znaczne zwiększenie ryzyka wystąpienia chorób układu krążenia, cukrzycy typu 2 i stłuszczenia wątroby. Każda z tych zmiennych sama w sobie jest czynnikiem ryzyka tych chorób. Jednak w przypadku ich współwystępowania, u osób nimi dotkniętych ryzyko jest szczególnie wysokie.

U większości osób cierpiących na zespół metaboliczny występuje również insulinooporność. W związku z tym zespół metaboliczny często określany jest jako zespół insulinooporności. Insulinooporność jest wstępnym stadium cukrzycy typu 2. W przypadku insulinooporności dochodzi do zmniejszonej wrażliwości komórek organizmu na hormon obniżający poziom glukozy we krwi, tj. insulinę. Insulinooporności sprzyja w szczególności nadwaga lub duża nadwaga (otyłość).

Insulinooporność oznacza, że wrażliwość mięśni, wątroby i komórek tłuszczowych na insulinę jest mniejsza i wchłaniają one mniej cukru (glukozy) z krwi. Aby skompensować ten stan i obniżyć poziom cukru we krwi, trzustka wydziela większą ilość insuliny. W przypadku insulinooporności często dochodzi do podwyższenia poziomu glukozy we krwi, co oznacza wkrótce dojdzie do wystąpienia cukrzycy typu 2.

Naukowcy od dawna zakładali, że insulinooporność jest głównym czynnikiem, który leży u podstaw rozwoju zespołu metabolicznego. Jednak obecnie eksperci uważają, że zespół metaboliczny nie jest konsekwencją pojedynczego procesu chorobotwórczego. Prawdopodobnie insulinooporność odgrywa pewną rolę, jednak nie stanowi wyłącznej przyczyny zespołu metabolicznego. Nie jest jednak jasne, które czynniki mają tutaj znaczenie.


2. Co zwiększa ryzyko wystąpienia zespołu metabolicznego?

Ryzyko wystąpienia zespołu metabolicznego mogą zwiększać różne czynniki, przy czym największą rolę odgrywa tutaj niezdrowy tryb życia. Zespołowi metabolicznemu sprzyjają

Ponadto niektóre choroby (np. ciężka niedoczynność tarczycy) oraz niektóre leki, jak np. antydepresanty lub kortyzol, zwiększają ryzyko wystąpienia zespołu metabolicznego.

Istnieją również genetyczne predyspozycje, które mają wpływ na wystąpienie tego schorzenia. Jeżeli bliscy członkowie rodziny (rodzice, dziadkowie) cierpią lub cierpieli na zespół metaboliczny, wzrasta również ryzyko jego wystąpienia. Osoby starsze są bardziej narażone na wystąpienie zespołu metabolicznego niż osoby młode. Kobiety chorują częściej niż mężczyźni.


3. W jaki sposób diagnozowany jest zespół metaboliczny?

Jeżeli istnieje podejrzenie zespołu metabolicznego, lekarz przeprowadzi następujące badania w celu postawienia diagnozy: 

  • określi wskaźnik masy ciała (BMI) i obwód talii,
  • zmierzy ciśnienie tętnicze w spoczynku (w razie potrzeby 24-godzinny pomiar ciśnienia).
  • Badanie krwi: badanie poziomu glukozy we krwi na czczo, cholesterolu HDL i LDL, trójglicerydów, kwasu moczowego,
  • badanie USG górnej części jamy brzusznej,
  • elektrokardiogram (EKG) w spoczynku (w razie potrzeby EKG wysiłkowe).

Do tej pory jednak nie wypracowano jednolitych kryteriów diagnostycznych dla zespołu metabolicznego. W ostatnich dziesięcioleciach różne stowarzyszenia zawodowe proponowały różne definicje tego schorzenia. Krajowe wytyczne dotyczące opieki zdrowotnej „Cukrzyca typu 2” (2023) odnoszą się do definicji pochodzącej z 2009 r., która stanowi pierwszą próbę harmonizacji różnych definicji i wartości granicznych.

Na tej podstawie do rozpoznania zespołu metabolicznego niezbędne jest spełnienie co najmniej 3 z 5 poniższych kryteriów:

Kryteria diagnostyczne

Wartości graniczne

obwód talii dla dużej nadwagi brzusznej (otyłości)*

Mężczyźni: 102 cm lub więcej

Kobiety: 88 cm lub więcej 

podwyższony poziom trójglicerydów

150 mg/dl (1,7 mmol/l) lub więcej

lub przyjmowanie odpowiednich leków 

niski poziom cholesterolu HDL

Mężczyźni: poniżej 40 mg/dl (1,0 mmol/l) 

Kobiety: poniżej 50 mg/dl (1,3 mmol/l) 

lub przyjmowanie odpowiednich leków

nadciśnienie tętnicze

Górna wartość graniczna: 130 mmHg lub więcej i/lub dolna wartość graniczna: 85 mmHg lub więcej

lub przyjmowanie leków na nadciśnienie

podwyższony poziom glukozy we krwi na czczo

100 mg/dl (5,6 mmol/l) lub więcej

lub przyjmowanie leków obniżających poziom glukozy we krwi

*Dla obwodu talii określono wartości graniczne w zależności od populacji i poszczególnych krajów. Wartości wymienione w tabeli obowiązują w odniesieniu do Europy.

Termin „zespół metaboliczny” oraz jego definicja i znaczenie często stanowią przedmiot kontrowersji. Nadal nie osiągnięto porozumienia co do tego, czy całościowe rozpatrywanie czynników w zespole zapewnia dodatkowe korzyści i czy można określić dodatkowe ryzyko na podstawie połączenia poszczególnych czynników ryzyka.


4. W jaki sposób przebiega leczenie zespołu metabolicznego?

Leczenie zespołu metabolicznego polega na leczeniu poszczególnych obrazów klinicznych lub przeciwdziałaniu poszczególnym czynnikom ryzyka, takim jak:

  • duża nadwaga (otyłość), zwłaszcza w okolicy brzucha,
  • podwyższony poziom cukru we krwi,
  • podwyższony poziom lipidów we krwi,
  • podwyższone ciśnienie krwi.

Celem leczenia jest przy tym zapobieganie chorobom układu krążenia lub w miarę możliwości zapobieganie cukrzycy typu 2

Redukcja masy ciała

W celu redukcji masy ciała lekarze zalecają połączenie zmian w diecie, większej ilości ćwiczeń i zmian nawyków. Zmiana nawyków pomaga konsekwentnie wdrażać zdrowy tryb życia i utrzymywać go w dłuższej perspektywie.

Więcej informacji i pomoc w kwestii skutecznego odchudzania można znaleźć w naszym artykule „Zdrowe odchudzanie”.

Poziom glukozy i lipidów we krwi, ciśnienie tętnicze

Zmiany trybu życia niezbędne w celu redukcji masy ciała w pozytywny sposób wpływają również na poziom glukozy i lipidów we krwi oraz ciśnienietętnicze. Jednak często konieczne jest także dodatkowe leczenie farmakologiczne.


5. W jaki sposób można zapobiegać zespołowi metabolicznemu?

Zapobieganie zespołowi metabolicznemu bardzo przypomina jego leczenie. W pierwszej kolejności należy utrzymać prawidłową masę ciała lub zredukować istniejącą nadwagę. Zdrowy tryb życia może przyczynić się do zapobiegania podwyższonemu poziomu glukozy i lipidów we krwi oraz podwyższonemu ciśnieniu tętniczemu.

Tryb życia ukierunkowany na wspomaganie zdrowia w celu zapobiegania zespołowi metabolicznemu obejmuje w szczególności:

Zapytaj swojego lekarza o pomocne zalecenia i porady. 

Zbilansowana dieta 

Zaleca się przestrzeganie zbilansowanej diety. Powinna ona zawierać wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Dostarczanie energii (spożycie kalorii) powinno być dostosowane do indywidualnego zapotrzebowania i nie powinno go przekraczać. W przypadku nadwagi lub dużej nadwagi (otyłości) należy ograniczyć ilość spożywanych kalorii w celu obniżenia wagi. 

Pomocne mogą okazać się przy tym na przykład zalecenia żywieniowe „Odżywiaj się i pij zdrowo” Niemieckiego Towarzystwa Żywieniowego (Deutschen Gesellschaft für Ernährung, DGE):

Owoce i warzywa – dużo i kolorowo

Owoce i warzywa dostarczają wielu witamin, minerałów, błonnika oraz wtórnych substancji roślinnych. Są one zdrowe i przyczyniają się do uczucia sytości. Codzienne menu powinno zawierać co najmniej 5 porcji (550 gram) owoców i warzyw – najlepiej sezonowych. 

Regularnie spożywaj rośliny strączkowe i orzechy

Rośliny strączkowe, jak np. groch, fasola i soczewica, są bogate w białko, witaminy, minerały, błonnik i wtórne substancje roślinne. Niezbędnych kwasów tłuszczowych dostarczają także orzechy, które są korzystne dla zdrowia serca. Rośliny strączkowe należy spożywać co najmniej raz w tygodniu (125 gram). Zaleca się spożycie pełnej garści orzechów (25 gram) dziennie.

Wybieraj produkty pełnoziarniste

W przypadku produktów zbożowych, takich jak chleb, makaron, ryż i mąka, najlepszym wyborem dla zdrowia są produkty pełnoziarniste. Produkty pełnoziarniste pozwalają dłużej cieszyć się uczuciem sytości i zawierają więcej witamin i minerałów niż produkty z białej mąki. W szczególności błonnik zawarty w produktach pełnoziarnistych obniża ryzyko wystąpienia wielu chorób, jak np. cukrzyca typu 2 i choroby układu krążenia. Zaleca się spożywanie 5 porcji (300 gram) zbóż i produktów zbożowych dziennie.

Wybieraj oleje roślinne

Oleje roślinne są bogate w niezbędne kwasy tłuszczowe i witaminę E. Warto wybierać np. olej rzepakowy i produkowaną na jego bazie margarynę oraz olej z orzechów włoskich, siemienia lnianego, soi i oliwę z oliwek. Zaleca się spożycie jednej niewielkiej porcji (10 gram) dziennie.

Włącz do codziennej diety mleko i produkty mleczne

Mleko i produkty mleczne dostarczają przede wszystkim białka, wapnia, witaminy B2 i jodu, które wspierają zdrowe kości. Codziennie należy spożywać 2 porcje (np. 400 gram mleka) dziennie. W przypadku roślinnych alternatyw mleka należy zwrócić uwagę na zawartość wapnia, witaminy B2 i jodu.

Raz w tygodniu ryba

Tłuste ryby, jak np. łosoś, makrela i śledź, dostarczają cennych kwasów tłuszczowych omega-3. Ryby morskie, jak np. dorsz czy karmazyn, również zawierają jod. Zaleca się, aby tygodniowo spożywać od 1 do 2 porcji (180 gram) ryb.

Mięso i wędliny – mniej znaczy więcej

Mięso zawiera łatwo dostępne żelazo, a także selen i cynk. Zbyt duża ilość wołowiny, wieprzowiny, jagnięciny i mięsa koziego, a w szczególności kiełbas, zwiększa ryzyko chorób układu krążenia i raka jelita grubego. Ponadto produkcja mięsa i wędlin ma zdecydowanie większy wpływ na środowisko niż żywność pochodzenia roślinnego. Tygodniowo należy spożywać nie więcej niż 300 gram mięsa i wędlin.

Słodkie, słone i tłuste – najlepiej z nich zrezygnuj

Wiele przetworzonych produktów spożywczych, takich jak kiełbasa, pieczywo, słodycze, żywność typu fast food i gotowe wyroby zawiera cukier,sól i tłuszcz. Ich wysokie spożycie powoduje wzrost ryzyka wystąpienia nadwagi, nadciśnienia, chorób układu krążenia i cukrzycy typu 2.

Najlepiej jest pić wodę

Pij ok. 1,5 l dziennie. Najlepsza jest woda lub inne napoje bezkaloryczne, takie jak niesłodzona herbata. Nie zaleca się spożywania napojów słodzonych cukrem i alkoholowych.

Delektuj się posiłkami

Nie spiesz się podczas jedzenia i zrób sobie przerwę. Powolne i świadome jedzenie sprzyja również uczuciu sytości. Wspólne spożywanie posiłków może mieć również pozytywny wpływ na samopoczucie.

Ruszaj się i dbaj o swoją wagę

Odżywianie oparte na pełnowartościowej żywności i aktywność fizyczna idą w parze. Codzienny ruch i aktywność w życiu codziennym wspomagają zdrowe kości i obniżają ryzyko wystąpienia nadwagi oraz wielu innych chorób.

Dieta śródziemnomorska

Dieta śródziemnomorska jest szczególnie korzystna dla osób, które chcą zapobiegać zespołowi metabolicznemu, ale również dla tych, u których doszło już do jego rozwoju. Ten sposób odżywiania bazuje głównie na roślinach, jest bogaty w warzywa,owoce, produkty pełnoziarniste, rośliny strączkowe, orzechy i oliwę z oliwek, które stanowią w tym przypadku główne źródło tłuszczu.

Dietę uzupełnia umiarkowane spożycie produktów mlecznych, jak np. ser czy jogurt oraz ryby i drób, a także czerwone wino w umiarkowanej ilości. Czerwone mięso, słodycze i napoje bezalkoholowe są spożywane jedynie w ograniczonych ilościach.

Badania pokazują, że dieta śródziemnomorska może mieć pozytywny wpływ na różne objawy zespołu metabolicznego – otyłość brzuszną, nadciśnienie, podwyższony poziom lipidów i glukozy we krwi. 

Regularny ruch i sport

Regularny ruch i sport może przyczynić się do zapobiegania wystąpienia zespołu metabolicznego. Przed rozpoczęciem programu treningowego warto poddać się badaniu lekarskiemu i skonsultować z lekarzem, jaki sport będzie dla Ciebie najlepszy. 

Zasadniczo dla osób z zespołem metabolicznym zaleca się połączenie treningu wytrzymałościowego i siłowego. Eksperci zalecają co najmniej 150 minut treningu wydolnościowego tygodniowo (np. 5 razy po 30 minut). Obejmuje on również energiczny spacer, jazdę na rowerze lub pływanie. Ćwiczenia wzmacniające mięśnie należy wykonywać co najmniej 2 dni w tygodniu.

Ponadto dobrym rozwiązaniem jest nie tylko świadome i regularne uprawianie sportu, lecz również włączenie większej ilości aktywności fizycznej do swojej codziennej rutyny. Możesz np. częściej chodzić na pieszo lub wybierać rower, zamiast jazdy samochodem. Długi czas spędzany w pozycji siedzącej należy przerywać ćwiczeniami i wybierać schody zamiast windy.

Więcej porad i sugestii na temat tego, w jaki sposób zwiększyć aktywność fizyczną, znajdziesz w naszym artykule „Regularny ruch”.

Źródła:

Alberti, K. G. et al.: Harmonizing the metabolic syndrome: A joint interim statement of the International Diabetes Federation Task Force on Epidemiology and Prevention; National Heart, Lung, and Blood Institute; American Heart Association; World Heart Federation; International Atherosclerosis Society; and International Association for the Study of Obesity. In: Circulation, 2009, 120: 1640-1645
Almeda-Valdés, P. et al.: Metabolic syndrome and non-alcoholic fatty liver disease. In: Ann Hepatol, 2009, 8: S18-S24
Beigh, S. H. et al.: Prevalence of metabolic syndrome and gender differences. In: Bioinformation, 2012, 8: 613-616
Bundesärztekammer et al.: Nationale Versorgungsleitlinie Typ-2-Diabetes. Langfassung. Version 3.0. 2023
Bundesministerium für Gesundheit: Bewegungsempfehlungen: Nationale Empfehlungen für Bewegung und Bewegungsförderung. (Letzter Abruf: 07.05.2024)
Castro-Barquero, S. et al.: Dietary Strategies for Metabolic Syndrome: A Comprehensive Review. In: Nutrients, 2020, 12: 2983
Cheng, A. Y. et al.: Metabolic syndrome under fire: weighing in on the truth. In: Can J Cardiol, 2006, 22: 379-382 
Coughlin, S. R. et al.: Obstsructive sleep apnoea is independently associated with an increased prevalence of metabolic syndrome. In: Eur Heart J, 2004, 25: 735-741
Deutsche Gesellschaft für Ernährung: Gut essen und trinken – die DGE-Empfehlungen. (Letzter Abruf: 07.05.2024)
Dustin, D. et al.: Carbohydrate Intakes Below Recommendations With a High Intake of Fat Are Associated With Higher Prevalence of Metabolic Syndrome. In: J Acad Nutr Diet, 2023, 123: 1022-1032.e13
Goins, R. K. et al.: Consumption of foods and beverages rich in added sugar associated with incident metabolic syndrome: Coronary Artery Risk Development in Young Adults (CARDIA) study. In: Eur J Prev Cardiol, 2024, 3: zwad409
Grundy, S. M. et al.: Diagnosis and Management of the Metabolic Syndrome An American Heart Association/National Heart, Lung, and Blood Institute Scientific Statement. In: Circulation, 2005, 112: 2735-2752
Hildrum, B. et al.: Age-specific prevalence of the metabolic syndrome defined by the International Diabetes Federation and the National Cholesterol Education Program: the Norwegian HUNT 2 study. In: BMC Public Health, 2007, 29: 220
Kahn, R. et al.: The metabolic syndrome: time for a critical appraisal. In: Diabetologia, 2005, 48: 1684-1699
Neuhauser, H. et al.: Estimation of the metabolic syndrome prevalence in the general population in Germany. In: J Public Health, 2008, 16: 221-227
Saklayen, M. G.: The Global Epidemic of the Metabolic Syndrome. In: Curr Hypertens Rep, 2018, 20: 12
Takase, H. et al.: Dietary salt intake predicts future development of metabolic syndrome in the general population. In: Hypertens Res, 2023, 46: 236-243
Tamashiro, K. L. et al.: Chronic stress, metabolism, and metabolic syndrome. In: Stress, 2011, 14: 468-474
Tsai, H. H. et al.: Cigarette smoking and PM2.5 might jointly exacerbate the risk of metabolic syndrome. In: Front Public Health, 2024, 15: 1234799
Stan: 07.05.2024